\documentclass[10pt,a4paper]{report}
% kate: default-dictionary el; tab-indents true; tab-width 4; indent-width 4; replace-tabs off; replace-tabs-save off; line-numbers on;
\usepackage[greek]{babel}
\usepackage[iso-8859-7]{inputenc}
\usepackage{kerkis}
\usepackage{fancyheadings}

\pagestyle{fancy}

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
%% === ndc macros - begin ===

%% latin text
\def\lat#1{\textlatin{#1}}
%% quoted text
\def\q#1{\textit{((#1))}}
%% quoted text (latin)
\def\lq#1{\lat{`#1'}}
%% Syle for Author
\def\authorname#1{\textsc{#1}}

%% ndc
\def\ndc{\authorname{Νικόλαος Χριστόπουλος}}
%% Λαέρτιος
\def\laert{\authorname{Διογένης Λαέρτιος}}

%% notes on the right margin
\def\rnote#1{\marginpar{\footnotesize #1}}

%% reference
\def\rq#1{[#1]}

%%
%\def\antigr#1#2{
%\vskip 6mm
%{
%\hangindent 8mm
%((#1))
%}
%\\\rightline{ --- \textit{#2}}
%\vskip 3mm
%}
\def\antigr#1#2{
\vskip 6mm
\begin{quote}
{((\textit{#1}))}
\end{quote}
\par
\begin{flushright}{ --- \textit{#2}}\end{flushright}
\vskip 3mm
}

\def\rr#1{
\\\rightline{ --- \textit{#1}}
}

%% === ndc macros - end ===
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

\setlength{\textwidth}{5.8in}
\setlength{\textheight}{9.1in}
\setlength{\topmargin}{-0.2in}
\setlength{\topskip}{0.5in}
\setlength{\oddsidemargin}{0.0in}
\setlength{\evensidemargin}{0.75in}

%%%%%%%%%%%%%%%%%%
%% start
\begin{document}
\sf
%% titlepage
\begin{titlepage}
\begin{flushright}
\huge{Διογένης ο σκυλόσοφος}
\vskip 1mm
\hline
\vskip 1mm
{\small \textit{Μελέτη για τον Διογένη απο την Σινώπη}}
\end{flushright}
\vskip 90mm
\begin{flushright}
\q{Άθλιος από άθλιο, δια μέσου αθλίου, προς άθλιο}
\end{flushright}
\vskip 90mm
\begin{flushright}
\footnotesize
\ndc , \lat{\tt nereus@freemail.gr} \\
Άλφα έκδοση, Μάιος 2003 \\
Δυστυχώς βασισμενη σχεδόν αποκλειστικά στα βιβλία του Λαέρτιου\\
\end{flushright}
\end{titlepage}

%% index
\tableofcontents

%\pagestyle{fancy}
\setlength{\parskip}{9pt}
\setlength{\parindent}{0pt}
\rm

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Εισαγωγή}

\begin{center}
\textit{Καί ο χαλκός γερνάει με το πέρασμα του χρόνου, \\
όμως, Διογένη,\\
η δόξα σου θα υπάρχει αιώνια, γιατί μόνο εσύ\\
έδειξες στους θνητούς τον τρόπο να είναι αυτάρκεις\\
και τον δρόμο που οδηγεί στην απλή ζωή}
\end{center}

Επιγραφή σε χάλκινο άγαλμα του Διογένη, αφιέρωμα από τους συμπολίτες του.
\rr{Λαέρτιος, 6.78}


Ο Διογένης ο Σινωπεύς (απο την Σινώπη), ο Διογένης ο φιλόσοφος,  ο Διογένης ο σκυλόσοφος, ο Διογένης ο σκύλος, ο Διογένης ο κυνικός,
ο Διογένης με το πιθάρι, ο Διογένης με το λυχνάρι.


πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο του οποίου όμως οι ιστορίες αγγίζουν τον μύθο όπως άλλωστε συμβαίνει με τις περισσότερες προσωπικότητες, 
π.χ. Σόλων, Θαλής, Σωκράτης κ.α.


Ιδιαίτερα όμως, ο Διογένης, με τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του, έγινε η ιδανική μορφή για να γραφτούν διάφορες, τις περισσότερες φορές κωμικές, ιστορίες.
Άλλωστε και ο ίδιος ήταν μια μοναδική μορφή στην παγκόσμια ιστορία.


Ο Διογένης ζούσε στους δρόμους τις Αθήνας (κυρίως στην αγορά), κοιμόταν \rq{Λ. 6.22}, 
έτρωγε \rq{Λ. 6.58, 6.69}, μαλακιζόταν \rq{Λ. 6.46, 6.69}, μιλούσε \rq{Λ. 6.22}, 
ζητιάνευε, και δίδασκε εκεί... δημόσια. 
Όταν γέρασε έζησε πλούσια στο σπίτι του Ξενιάδη στην Κόρινθο σαν εκπαιδευτής
των παιδιών του, αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα και ως φίλος του θαυμαστή του Ξενιάδη.


Ήταν αυθάδης, θρασύτατος, αλλά και ατίθασα ανεξάρτητος από υλικές, κοινωνικές και πνευματικές ανάγκες,
ήταν εξυπνότατος και δίκαιος. Ήτανε συγχρόνως ηθικότατος και ανήθικος (με την σημερινή έννοια).

\antigr{
Η ικανότητα του στο να πείθει ήταν αξιοθαύμαστη και μπορούσε πολύ εύκολα στις συζητήσεις
να αναιρέσει  οποιαδήποτε άποψη.\\
Λένε ότι ο Αιγινήτης Ονησίκριτος, είχε δύο ιούς και έστειλε
τον ένα, τον Ανδροσθένη, στην Αθήνα. Αυτός άκουσε τον Διογένη και έμεινε εκεί.
Ο Ονησίκριτος, έστειλε τον άλλο του γιο, τον Φιλίσκο, που ήταν μεγαλύτερος να
φέρει πίσω τον αδερφό του. Όμως ο Φιλίσκος μαγεύτηκε από τα λόγια του Διογένη
και έμεινε στην Αθήνα. Τότε ο πατέρας πήγε ο ίδιος να βρει τα παιδιά τους, αλλά και 
αυτός γοητεύτηκε από τα λόγια του Διογένη και έμεινε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με
την φιλοσοφία.
}
{Λαέρτιος, 6.75}


Αρνούμενος κάθε φιλοδοξία, διακρίθηκε από την περιφρόνησή του για τον πλούτο καί τις τιμές,
καθώς επίσης και για τις ύβρεις του ενάντια στην πολυτέλεια.


Θεωρούσε ώς χείριστο κακό την φιλαργυρία, και ως υπέρτατο καλό την φιλοσοφία. 


Αντίθετα με τους άλλους φιλόσοφους, ο Διογένης δεν απαρνήθηκε καμιά από τις αξίες του, ούτε κολάκευσε κανένα ακόμα και 
όταν πείναγε ή ζητιάνευε, ακόμα και τον Ξενιάδη. 
Είχε την δυνατότητα να ζήσει πιο άνετα, όπως οι άλλοι, κάτω από την προστασία κάποιου πλούσιου, αλλά το απέρριψε πολλές φορές τον πλούτο,
ακόμα και τα πλούσια γεύματα. 
Στο σπίτι του Ξενιάδη είναι δύσκολο να πούμε ποιος ήταν ο δούλος και ποιος ο κύριος, ο Ξενιάδης δείχνει ενθουσιασμένος από το πνεύμα του, 
να τον σέβεται, να τον αγαπά και να τον εμπιστεύεται τυφλά, 
αλλά και ο Διογένης του χρωστούσε ευγνωμοσύνη μιας και ο Ξενιάδης τον αγόρασε ως σκλάβο, αλλά πολύ γρήγορα
τον άφησε ελεύθερο, του έδωσε τροφή και σπίτι, αφήνοντας τον να διαχειρίζεται τα του οίκου
του αλλά και την εκπαίδευση των παιδιών του.


Είχε ένα σακούλι όπου έβαζε τα τρόφιμα του, ένα ποτήρι και ένα πιάτο. Είχε επίσης
και ένα ράβδι το οποίο το πρωτοχρησιμοποίησε κάποια στιγμή που αρρώστησε και από τότε το χρησιμοποιούσε
όποτε ταξίδευε \rq{Λαέρτιος, 6.23}.


Είναι απολαυστικότατο,γράφοντας (και αντιγράφοντας σε) αυτό το αρχείο, διαβάζοντας συγχρόνως πάλι και πάλι τις αναφορές του Λαέρτιου, διασκέδασα με τα καρφιά του και τις παρατηρήσεις του. Έχω περισσότερα στοιχεία από βιβλία του Λαέρτιου αλλά επειδή πολλά είναι στα Αγγλικά και αμφιβόλου γνησιότητας και ποιότητας - μετάφρασης δεν τα αναφέρω. Ίσως κάποια στιγμή να προσθέσω και άλλες αναφορές σ' αυτόν.


Απολαύστε τον, σοφός και αστείος, καλός και ((κακός)) συγχρόνως, 
είναι σίγουρα μοναδικός και είναι σίγουρα σοφός (ειδικά και για την εποχή μας).

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Η Ζωή Του}

Έζησε, πιθανότατα, απο το 412 έως το 323 π.Χ.


Ο Διογένης ήταν γιός του τραπεζίτη Ικέσιου από την Σινώπη\footnote{Πόλη στα παράλια του Εύξυνου Πόντου}.
Ο πατέρας του\footnote{ή κατά άλλους ο ίδιος}
κατηγορήθηκε για παραχάραξη δημόσιου χρήματος. Γι' αυτό το λόγο και οι δύο εξορίστηκαν\footnote{κατά
άλλους ο πατέρας του καταδικάστηκε και θανατώθηκε}. 

\section{Στην Αθήνα}

Όταν έφτασε στην Αθήνα, γνώρισε τον Αντισθενη
\footnote{Ο Αντισθένης (γιος του Αντισθένη από την Αθήνα) ήτανε ο πρώτος
κυνικός. Πολλοί θεωρούν τον Διογένη ως τον ιδρυτή της σχολής. Σίγουρα, όμως, ο Διογένης, ήταν
η μεγαλύτερη προσωπικότητα αυτής της σχολής}
. Εκείνος τον έδιωχνε γιατί δεν δεχόταν
κανένα μαθητή αλλά ο Διογένης επέμενε. Κάποια στιγμή ο Αντισθένης προσπάθησε να
τον διώξει με κάποιο ξύλο και ο Διογένης του είπε \q{Ο>υ γ`αρ ε<υρ'ησεις ο<'υτω σκληρ`ον ξ'υλον \~<ω| με
>απε'ιρξεις >'εως >'αν τι φα'ινη λ'εγων} \rq{Λ. 6.21} δηλαδή \q{Δεν θα βρείς ξύλο αρκετά σκληρό για
να με διώξεις όσο ο λόγος σου έχει αξία}. Από τότε έγινε μαθητής του Αντισθένη.


Στην Αθήνα, όταν έφτασε, είχε ένα δούλο, τον Μάνη. Ο Μάνης σύντομα το έσκασε (προφανώς δεν άντεχε
την ασκητική ζωή του κυρίου του). Όταν οι Αθηναίοι τον ρώτησαν γιατί δεν τον αναζήτησε, ο Διογένης
απάντησε ((Θα ήταν γελοίο αν ο Μάνης μπορεί να ζήσει χωρίς τον Διογένη, ο Διογένης να μη μπορεί να
ζήσει χωρίς τον Μάνη))\rq{Λ. 6.55}

\antigr
{Βλέποντας ένα ποντίκι να τρέχει, όπως λέει ο Θεόφραστος στο ((Μεγαρικ\~ω|)), και να μην αναζητεί
κρυψώνα ούτε να φοβάται το σκοτάδι ούτε να επιθυμεί τίποτε από αυτά που θεωρούνται απολαύσεις,
αντιλήφθηκε τα κοινά στοιχεία που είχε με τη δική του ζωή.}
{Λαέρτιος, 6.22}

\antigr
{Δείχνοντας τη στοά του Δία και το Πομπείο έλεγε πως γι' αυτόν το είχαν κατασκευάσει οι
Αθηναίοι, για να κατοικεί εκεί}
{Λαέρτιος, 6.22}

\antigr
{Συνήθιζε να κάνει τα πάντα δημόσια, και αυτά που είχαν σχέση με τη Δήμητρα\footnote{έτρωγε συχνά στην αγορά}
και αυτά που είχαν σχέση με την Αφροδίτη\footnote{Μαλακία, πήδημα}. Έκανε τους εξής συλλογισμούς, αν δεν
είναι παράξενο το να τρώμε, τότε δεν είναι παράξενο να το κάνουμε στην αγορά. Επειδή σίγουρα δεν είναι παράξενο, ούτε
και στη αγορά είναι παράξενο. Συχνά μαλακιζόταν δημοσίως (χειρουργ\~ων δ' >εν μ'εσω| συνεχ'ες)  λέγοντας ((μακάρι να σταματούσε και η πείνα τρίβοντας 
έτσι την κοιλιά))}
{Λαέρτιος, 6.69}

\antigr
{Έλεγε πως ακολουθεί το παράδειγμα των χοροδιδασκάλων (χορωδία) που συνήθως δίνουν εντονότερο
τόνο για να καθοδηγήσουν τους υπόλοιπους}
{Λαέρτιος, 6.35}

\antigr{Συνήθιζε να λέει πως οι κατάρες στις τραγωδίες γράφτηκαν γι' αυτόν γιατί ήταν:\\
Χωρίς πόλη, χωρίς σπίτι, στερημένος από πατρίδα, φτωχός, περιπλανώμενος, με
εξασφαλισμένο το φαΐ μόνο μιας μέρας}
{Λαέρτιος, 6.38}

\antigr{Όταν είδε ένα παιδί να πίνει από την χούφτα του νερό, πέταξε απο το σακούλι
του το κύπελο και είπε ((ένα παιδί με ξεπέρασε σε απλότητα))}
{Λαέρτιος, 6.36}

\antigr{Όταν κάποιος μακάριζε τον Καλλισθένη και έλεγε πόσες πολυτέλειες απολαμβάνει κοντά στον Αλέξανδρο, 
είπε ((Είναι δυστυχισμένος, αφού τρώει όποτε κάνει κέφι ο Αλέξανδρος))
\footnote{Δηλαδή, η πολυτέλεια του Καλλισθένης ήταν του Αλέξανδρου, και ο ίδιος δούλος του}
}
{Λαέρτιος, 6.45}

Την τροφή του την μάζευε μόνος του, ή ζητιάνευε στο δρόμο, ή την απαιτούσε! από τους φίλους του.

\subsection{Το Πιθάρι}

\antigr
{Είχε γράψει σε κάποιον να φροντίσει να του εξασφαλίσει μέρος για κατοικία
\footnote{δωμάτιο ή μικρή κατοικία, υπάρχει ασυμφωνία σε δύο εκδόσεις του αρχαίου κείμενου πού έχω}
και επειδή αργούσε, έκανε σπίτι του το πιθάρι που βρισκόταν στο Μητρώο}
{Λαέρτιος, 6.23}


Αυτό το διάσημο πιθάρι διακωμωδήτε από τον \lat{Juvenal}(?), γελοιοποιείται από τον Λουκιανό και αναφέρεται από Σένεκα. Αλλά καμία αναφορά δεν υπάρχει από τους άλλους αρχαίους συγγραφείς, πλην του Λαέρτιου, που έχουν αναφέρει
αυτόν τον φιλόσοφο.


\antigr{Οι Αθηναίοι τον αγαπούσαν γι' αυτό όταν ένας νεαρός του έσπασε το πιθάρι, μαστίγωσαν τον
νεαρό και έδωσαν άλλο στο Διογένη.}
{Λαέρτιος, 6.43}

\subsection{Το Λυχνάρι}

\antigr{Άναψε λυχνάρι την ημέρα και είπε ((ζητώ άνθρωπο))}
{Λαέρτιος, 6.41}

Στο ίντερνετ όμως βρήκα την ακόλουθη ιστορία...\\
Δυστυχώς δεν αναφέρει την πηγή, και αμφιβάλω για την γνησιότητα της, 
αλλά μ' άρεσε. Το χειρότερο δε είναι ότι το μεταφράζω από Αγγλικά.

(Φαίνεται ο Διογένης να αφηγήτε)\\
Είχα ένα φίλο σιδερά, τον Ευθύβουλο. Υπέροχος σιδεράς αλλά περίεργος.
Αρνιόταν τις μεγάλες δουλείες με τα πολλά κέρδη, ήταν ικανοποιημένος
με το να έχει χρήματα για τροφή και κρασί. \\
Όταν τελείωνε κάποια δουλειά, πήγαινε και τα έπινε, και έβρισκε την αλήθεια και τα μυστικά της
ζωής στο πάτο του κρασοπότηρου, και όταν άδειαζε (το ποτήρι) το γεμίζε και το ξαναγέμιζε...\\
((Είναι ένας φίλος και μια αγάπη που δεν προδίδει)) μου είπε.\\
Το κρασί είναι ευλογημένο απο τους Θεούς, σου κάνει παρέα και ανακουφίζει φτωχούς και πλούσιους, νέους
και γέρους, σκλάβους και ελεύθερους το ίδιο. \\
Μια μέρα τον επισκεύτηκα και του είπα ((Θέλω κάτι απο εσένα Ευθύβουλε)),
αυτός με κοίταξε παράξενα, πρώτη φορά με κοιτούσε έτσι, αλλά 
και πρώτη φορά ζητούσα κάτι απο αυτόν... και μου απάντησε
((Νομίζω ότι έχεις πρόβλημα Διογένη, νομίζω ότι σε χτύπησε ο ήλιος στο κεφάλι))\\
((Θέλω να μου φτιάξεις ένα λυχνάρι, και θέλω να είναι το καλύτερο)) είπα\\
((Ένα λυχνάρι? μα τους Θεούς, τι θα το κάνεις? Δεν έχεις σπίτι, δεν έχεις τίποτα, για ποιο λόγο το θες?))\\
((Θα σου απαντήσω όταν θα το έχεις έτοιμο, και ξέρεις ότι δεν έχω χρήματα. Θα μου το φτιάξεις για χάρη
της φιλίας μας))\\
Μερικές μέρες αργότερα το λυχνάρι ήταν έτοιμο\\
((Ευχαριστώ Ευθύβουλε))\\
((Μου χρωστάς μια εξήγηση Διογένη, τι το θες το λυχνάρι))\\
((Το θέλω γιατί ψάχνω για ένα άνθρωπο. Υπάρχει πολύς κόσμος γύρω μας αλλά  ούτε ένας άνθρωπος
\footnote{Αυτό το επαναλάμβανε ο Διογένης συνέχεια, με διάφορους τρόπους}
Κάποιος που να βάζει τον εαυτό του κάτω από το καλό των άλλων)).\\
Ο Διογένης προχωρούσε στους δρόμους τις Αθήνας την ημέρα με το αναμμένο λυχνάρι και έλεγε
ότι αναζητούσε έναν τίμιο άνθρωπο...

\section{Εκπαιδεύοντας τον εαυτό του}

\antigr{Έλεγε ότι στην τύχη αντιστεκόταν με θάρρος, στον νόμο με τη φύση, στα πάθη με τη λογική}
{Λαέρτιος, 6.38}

\antigr{Χωρίς εξάσκηση τίποτε δεν μπορούμε να καταφέρουμε, ενώ με την εξάσκηση μπορεί
να ξεπεραστεί κάθε εμπόδιο. Πρέπει λοιπόν να επιλέγουμε όχι τους άχρηστους κόπους,
αλλά αυτούς που επιβάλει η φύση για να ζούμε ευτυχισμένα. Οι άνθρωποι δυστυχούν εξαιτίας
της ανοησίας τους. Όμως και η περιφρόνηση της ίδιας της ηδονής, όταν είναι συνειδητή επιλογή,
μπορεί να είναι κάτι πολύ ευχάριστο. Όπως αυτοί που έχουν συνηθίσει να ζουν με ηδονές, ενοχλούνται
από την έλλειψη τους, έτσι κι αυτοί που έχουν συνηθίσει στον αντίθετο τρόπο ζωής, περιφρονούν
τις ηδονές.}
{Λαέρτιος, 6.71}

\antigr{Το καλοκαίρι κυλιόταν πάνω σε ζεστή άμμο και το χειμώνα αγκάλιαζε παγωμένα αγάλματα, εξασκώντας με
κάθε τρόπο και για κάθε περίπτωση τον εαυτό του}
{Λαέρτιος, 6.23}

\antigr{Πατούσε στο χιόνι με γυμνά πόδια...}
{Λαέρτιος, 6.34}

\antigr{Επιχείρησε να φάει ωμό κρέας όμως δεν τα κατάφερε}
{Λαέρτιος, 6.34}

\section{Ως Δούλος}

\antigr{Όταν κάποτε είχε συλληφθεί και επρόκειτο να πουληθεί στην Κρήτη, ρωτήθηκε τι ξέρει να κάνει.
((>ανδρ\~ων >'αρχειν)) (Ξέρω να εξουσιάζω) είπε, και προς τον δουλέμπορο είπε,
((Φώναξε μήπως κάποιος θέλει δεσπότη)). Μη αφήνοντάς τον να καθίσει είπε,
((Δεν έχει σημασία γιατί και τα ψάρια όπως και να στέκονται το ίδιο πωλούνται))}
{Λαέρτιος, 6.29}

\antigr{Στον Κορίνθιο Ξενιάδη, που τον αγόρασε, είπε πως πρέπει να τον υπακούει, γιατί σε ένα γιατρό ή
κυβερνήτη ακόμα κι αν είναι δούλος, πρέπει να υπακούμε}
{Λαέρτιος, 6.30}

\section{Στην  Κόρινθο}

Ο Ξενιάδης τον αγόρασε ως δούλο από την Κρήτη, και τον μετέφερε στην
Κόρινθο όπου, τον ελευθέρωσε, του ανέθεσε την εκπαίδευση των παιδιών του και την
διαχείριση του οίκου του. Ο ίδιος ο Ξενιάδης, τον λάτρευε και έλεγε, 
((Στο σπίτι μου, μπήκε ένας καλός δαίμονας))\rq{Λ. 6.74}, αλλά και αυτός
δεν καταχράστηκε την εμπιστοσύνη και του φίλου του.


Τα παιδιά τα εκπαίδευσε να ντύνονται λιτά, να φέρονται απλά,
τα έβαλε να μάθουν έργα ποιητών και άλλων καθώς και έργα δικά του,
και αυτά τον λάτρευαν. \rq{Λαέρτιος, 6.30, 6.31}


\antigr{Ο Κλεομένης στο έργο του ((Παιδαγωγικός)) αναφέρει ότι οι φίλοι
του Διογένη θέλησαν να τον ελευθερώσουν\footnote{από δούλο του Ξενιάδη} και εκείνος τους
απεκάλεσε ανόητους, γιατί, όπως είπε, τα λιοντάρια δεν 
είναι δούλοι αυτών που τα τρέφουν, αλλά αυτοί που
τρέφουν τα λιοντάρια είναι δούλοι των λιονταριών, αφού
ο φόβος χαρακτηρίζει τους δούλους, ενώ τα
θηρία προκαλούν φόβο στους ανθρώπους}
{Λαέρτιος, 6.75}


\antigr{Ο Μόνιμος καταγόταν απο τις Συρακούσες, ήταν μαθητής του Διογένη και οικέτης
\footnote{Δούλος από δούλους γονείς που είχε γεννηθεί στο σπίτι του κυρίου τους, 
αυτοί οι δούλοι θεωρούνταν ότι ήταν σε πολύ καλύτερη θέση από τους
υπόλοιπους αφού εκτός της εμπιστοσύνης, συνήθως κάνανε ελαφριές δουλειές στο σπίτι}
στο σπίτι ενός Κορίνθιου τραπεζίτη, όπως λέει ο Σωσικράτης. Αυτόν τον 
επισκεπτόταν συχνά ο Ξενιάδης, που είχε αγοράσει τον Διογένη, και του
διηγιόταν πόσο σπουδαίος ήταν εκείνος (ο Ξενιάδης στον Μόνιμο για τον Διογένη, ο Μόνιμος δεν ήταν ακόμα μαθητής τους Διογένη) στα λόγια
και στα έργα.}
{Λαέρτιος, 6.82}

\section{Θάνατος}
Οι διάφοροι απολογισμοί δίνονται σχετικά με τον τρόπο και το χρόνο του θανάτου του.
Φαίνεται πιθανότερο ότι πέθανε στην Κόρινθο, κατά το 90ο έτος της ηλικίας του και την 114η Ολυμπιάδα.
Οι φίλοι του τσακώθηκαν για το ποιος θα τον θάψει.
Μια στήλη του Παριανού μάρμαρου, που ολοκληρώνετε με την μορφή ενός σκύλου, τοποθετήθηκε στον τάφο του.


Παυσανίας\\
((Όπως πηγαίνουμε στην Κόρινθο θα βρούμε τάφους, και κοντά στην πύλη είναι θαμμένος ο Διογένης
από την Σινώπη, αυτός που οι Έλληνες αποκαλούν σκύλο))


Οι συμπολίτες του της Σινώπης, δημιούργησαν επίσης, ορειχάλκινα αγάλματα στη μνήμη του φιλοσόφου.

\section{Γραπτά Του}
Αναφέρονται τα παρακάτω βιβλία - ((διάλογοι)) ως δικά του


Κεφαλ'ιων,  >Ιχθ'υας, Κολοι'ος, Π'ορδαλος, Δ\~ημος >Αθηνα'ιων, Πολιτε'ια,
Τ'εχνη >ηθικ'η, Περ`ι πλο'υτου, >Ερωτικ'ος, Θε'οδωρος, <Υψ'ιας, >Αρ'ισταρχος, Περ`ι θαν'ατου.


Αναφέρονται τα παρακάτω βιβλία - ((επιστολές)) ως δικα του


Τραγω|δ'ιαι >επτ`α, >Ελ'ενη, Θυ'εστης, <Ηρακλ\~ης, >Αχιλλε'υς, Μ'ηδεια, Χρ'υσιππος, Ο>ιδ'ιπους.

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Απόψεις Του}

Παρακάτω αναφέρω μερικά περιστατικά από τα πολλά που αναφέρει ο Λαέρτιος.
Θα δείτε ότι πρόκειται για μεγάλο πειραχτήρι.
Ιδιαίτερα τους ρήτορες και τον Πλάτωνα τους είχε στο μάτι...

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\section{Περί Επιστήμης και Τέχνης}
Ο Διογένης δεν εκτιμούσε μεν την γεωμετρία, αλλά θεωρούσε
την φιλοσοφία ως την υπέρτατη επιστήμη δε.


Από τα αποσπάσματα που έχω φαίνεται να υπήρχε έντονη διαμάχη μεταξύ αυτού και του Πλάτωνα...

\subsection{Περί Μόρφωσης και Φιλοσοφίας}

\antigr{Η μόρφωση, έλεγε, πως για τους νέους είναι σύνεση, για τους γέρους
παρηγοριά, για τους φτωχούς πλούτος και για τους πλούσιους στολίδι}
{Λαέρτιος, 6.68}

\antigr{Ακόμη έλεγε πως όταν βλέπει ιατρούς και φιλόσοφους, θεωρεί τον άνθρωπο ως το πιο συνετό ζώο.
Όταν όμως βλέπει ονειροκρίτες, μάντεις και όσους ασχολούνται με αυτούς ή όταν βλέπει εκείνους
που φουσκώνουν αλαζονικά για τη φήμη και τον πλούτο τους, έχει τη γνώμη πως δεν υπάρχει
τίποτα πιο ανόητο από τον άνθρωπο.}
{Λαέρτιος, 6.24}

\antigr{Τα πάντα ανήκουν στους Θεούς. Οι σοφοί είναι φίλοι των Θεών. Μεταξύ φίλων όλα είναι κοινά,
άρα όλα ανήκουν στους σοφούς}
{Λαέρτιος, 6.37}

\antigr{Στην ερώτηση τι κέρδισε από την φιλοσοφία, απάντησε ((Αν μη τι άλλο, σίγουρα το να είμαι έτοιμος
να αντιμετωπίσω  οτιδήποτε μου τύχει))}
{Λαέρτιος, 6.63}

\antigr{Σ' αυτόν που του είπε ότι δεν ενδιαφέρεται για την φιλοσοφία,
του απάντησε ((τότε γιατί ζεις, αφού δεν θες να ζεις καλά))}
{Λαέρτιος, 6.65}

%%
\subsection{Περί Μαθηματικών}

\antigr{κα`ι τ`ην μ`εν Ε>υκλε'ιδου σχολ`ην >'ελεγε χολ'ην}
{Λαέρτιος, 6.24}

\antigr{Απορούσε με τους μαθηματικούς που παρατηρούν τα άστρα και παραβλέπουν όσα
είναι μπροστά στα πόδια τους}
{Λαέρτιος, 6.28}

\antigr{Με τη γεωμετρία, τη μουσική, την αστρονομία και τα παραπλήσια, ο Διογένης
δεν ασχολήθηκε επειδή τα θεωρούσε άχρηστα και μη αναγκαία}
{Λαέρτιος, 6.73}

Για την γεωμετρία και τα μαθηματικά παρόμοια άποψη δείχνει να έχει και ο Σωκράτης \rq{Λαέρτιος, Βίβλος 2}

\subsection{Περί Τέχνης}

\antigr{το`υς δ`ε Διονυσιακο`υς >αγ\~ωνας\footnote{Θέατρο} μεγ'αλα θα'υματα μωρο\~ις >'ελεγε}
{Λαέρτιος, 6.24}

\antigr{Απορούσε με τους γραμματικούς που αναζητούν τα λάθη του Οδυσσέα και αγνοούν τα δικά τους}
{Λαέρτιος, 6.27}

\antigr{Απορούσε με τους μουσικούς που συντονίζουν αρμονικά τις χορδές της λύρας, ανάρμοστα με την ψυχή τους}
{Λαέρτιος, 6.27}

\antigr{Τα παιδιά\footnote{Του Ξενιάδη, τα οποία εκπαίδευε} γνώριζαν πολλά αποσπάσματα από έργα
ποιητών, συγγραφέων αλλά και του ίδιου}
{Λαέρτιος, 6.31}

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\section{Περί Θεών και Θρησκείας}

\antigr{Σε κάποιον που θαύμαζε το πλήθος των αφιερωμάτων στη Σαμοθράκη, 
είπε ((Θα ήταν πολύ περισσότερα, αν έστελναν αφιερώματα και αυτοί που δεν σώθηκαν))}
{Λαέρτιος, 6.59}

\antigr{Όταν είδε κάποτε τους υπεύθυνους της περιουσίας ενός ιερού
να τραβολογούν κάποιον που είχε κλέψει μια φιάλη είπε ((Οι μεγάλοι
κλέφτες σέρνουν τον μικρό))}
{Λαέρτιος, 6.45}

\antigr{Οι Αθηναίοι του ζήτησαν να μυηθεί και του έλεγαν ότι θα είχε καλύτερη
θέση στον Άδη. ((Είναι γελοίο να βρίσκονται ο Αγησίλαος και ο Επαμεινώνδας
στα Τάρταρα και κάποιοι τιποτένιοι επειδή μυήθηκαν να βρίσκονται
στις νήσους των Μακάρων)) απάντησε}
{Λαέρτιος, 6.39}

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\section{Περί Πολιτικής}

\antigr{κα`ι το`υς δημαγωγο`υς >'οχλου διακ'ονους (έλεγε)}
{Λαέρτιος, 6.24, 6.41}

\antigr{Οι ρήτορες μαθαίνουν και μιλάνε για το δίκαιο αλλά δεν το πράτουν}
{Λαέρτιος, 6.28}

\antigr{
Ένας τύραννος τον ρώτησε κάποτε, ποιος χαλκός είναι καλύτερος
για την κατασκευή ανδριάντα, του απάντησε ((αυτός με τον οποίο
κατασκευάστηκαν τα αγάλματα των Αρμόδιου και Αριστογείτων
\footnote{
Οι δολοφόνοι του τύραννου Πεισίστρατου (το 514 π.Χ.).
Αυτοί οι δύο Αθηναίοι ήρωες τυραννοκτόνοι,
ήταν ιδιαίτερα αγαπητοί στους Αθηναίους και 
τα αγάλματά τους στόλιζαν την είσοδο της Ακρόπολης}
))
}
{Λαέρτιος, 6.50}

\antigr{Όταν τον ρώτησαν από που είναι, είπε ((κοσμοπολ'ιτης))}
{Λαέρτιος, 6.63}

\antigr{Όταν ρωτήθηκε τι είναι ωραιότερο για τους ανθρώπους είπε ((το να μιλούν ελεύθερα))}
{Λαέρτιος, 6.69}

\antigr{Κορόιδευε την ευγενική καταγωγή, την δόξα και τα παρόμοια, είναι ((κοσμήματα κακίας)) έλεγε}
{Λαέρτιος, 6.72}

\antigr{Η μόνη σωστή πολιτειακή οργάνωση (περί κατά των νόμων) είναι οι νόμοι της φύσης}
{Λαέρτιος, 6.72}

\antigr{
Οι γυναίκες έλεγε πρέπει να είναι κοινές για όλους. Δεν αναγνώριζε τον γάμο,
αλλά υποστήριζε ότι καθένας μπορεί να έχει σχέσεις μ' αυτή που θα ανταποκριθεί
στο ενδιαφέρον του. Έτσι και τα παιδιά θα είναι κοινά.
}
{Λαέρτιος, 6.73}

\antigr{
Έκπληξη του προκαλούσαν οι δούλοι που ενώ έβλεπαν
το αφεντικό τους να τρώει πλουσιοπάροχα δεν άπλωναν
χέρι (έκλεβαν από το) στο τραπέζι
}
{Λαέρτιος, 6.29}

\antigr{Τους ρήτορες και όσους ενδοξολογούν τους έλεγε τρισάθλιους}
{Λαέρτιος, 6.46}

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\section{Περί Κοινωνίας και Ζωής}

\antigr{έλεγε πως οι Θεοί έδωσαν στους ανθρώπους
τη δυνατότητα να ζούν εύκολα αλλά αυτό δεν φαίνετε
γιατί οι άνθρωποι ζητούν μελόπιτες, αρώματα και τα παραπλήσια}
{Λαέρτιος, 6.44}

\antigr{
Πολύ συχνά έλεγε ότι τη ζωή πρέπει να είμαστε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε ή με τον λόγο\footnote{λογική}
ή με τον βρόχο\footnote{θηλιά}}
{Λαέρτιος, 6.24}

\antigr{Την φιλάργυρία την θεωρούσε ((μητρόπολη)) όλων των κακών}
{Λαέρτιος, 6.50}

\antigr{Τους καλούς ανθρώπους τους έλεγε ομοιώματα Θεών, τον έρωτα
ασχολία αργόσχολων}
{Λαέρτιος, 6.50}

\antigr{
Όταν ρωτήθηκε που είδε αγαθούς\footnote{Ενάρετους, σύμφωνα πάντα με τις αρχές του Διογένη} άντρες,
αποκρίθηκε ((Άντρες πουθενά, στην Σπάρτη όμως, είδα παιδιά))
\footnote{Η ασκητική ζωή των Σπαρτιατών ιδιαίτερα κατά τα παιδικά τους χρόνια, είναι γνωστή}
}
{Λαέρτιος, 6.27}

\antigr{
Έλεγε ότι οι άνθρωποι συναγωνίζονται στο σκάψιμο\footnote{προετοιμασία για τους αγώνες}
και στις κλωτσιές, όχι όμως και για το ποιός είναι καλός και τίμιος
}
{Λαέρτιος, 6.27}

\antigr{
Κατέκρινε αυτούς που επαινούσαν τους δίκαιους, επειδή
είναι υπεράνω χρημάτων, ενω συγχρόνως ζήλευαν τους πλούσιους
}
{Λαέρτιος, 6.28}

\antigr{
Έλεγε πως είναι από τους σκύλους που επαινούνται, κανείς όμως δεν τολμά να
κυνηγίσει μαζί του
}
{Λαέρτιος, 6.33}

\antigr{Σε όσους έδιναν σημασία στα όνειρα έλεγε πως με όσα κάνουν
όταν είναι ξύπνοι δεν ασχολούνται, ενω γι αυτά που συμβαίνουν
στον ύπνο τους δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον}
{Λαέρτιος, 6.42}

\antigr{
Σ' αυτούς που του είπαν, ((γέρασες, κοίτα να ξεκουραστείς)), είπε
((Αν έπαιρνα μέρος σε αγώνα δρόμου, στο τέλος, θα έπρεπε να χαλαρώσω
αντί να επιταχύνω?))
}
{Λαέρτιος, 6.34}

\antigr{Τα αξιόλογα πράγματα μπορούν να αγοραστούν με ασήμαντα ποσά και το αντίστροφο. Μπορεί
δηλαδή να αγοραστεί ένας αδριάντας με 3000 (χάλκινα) ενώ μια μεγάλη ποσότητα αλεύρων με δύο χάλκινα}
{Λαέρτιος, 6.35}

\antigr{Τον αμόρφωτο πλούσιο τον έλεγε χρυσόμαλλο πρόβατο}
{Λαέρτιος, 6.46}

\antigr{Τα λόγια που λέγονται για ευχαρίστιση τα παρομοίασε με μελένια αγχόνη}
{Λαέρτιος, 6.51}

\antigr{Την κοιλιά (πείνα) την αποκαλούσε Χάρυβδη της ζωής}
{Λαέρτιος, 6.51}

\antigr{Ρωτήθηκε ((αν πεθάνεις, ποιός θα φροντίσει την κηδεία σου?))
και απάντησε ((Αυτός που θα θέλει το σπίτι μου))}
{Λαέρτιος, 6.53}

\antigr{Όταν ρωτήθηκε πότε πρέπει να πατρευόμαστε, είπε
((το`υς μ`εν ν'εους μηδ'επω\footnote{όχι ακόμα}, το`υς δ`ε πρεσβυτ'ερους μηδεπ'ωποτε\footnote{ποτέ}))}
{Λαέρτιος, 6.54}

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\section{Καψώνια}

\subsection{Στον Πλάτωνα}

\antigr{κα`ι τ`ην μ`εν Ε>υκλε'ιδου σχολ`ην >'ελεγε χολ'ην, τ`ην δ`ε Πλ'ατωνος διατριβ`ην κατατριβ'ην}
{Λαέρτιος, 6.24}

\antigr{
Όταν είδε κάποτε τον Πλάτωνα σε πολυτελές δείπνο να παίρνει ελιές, είπε:
((Εσύ σοφός που πήγες στη Σικελία για αυτά τα τραπέζια, τώρα που είναι
μπροστά σου δεν τα απολαμβάνεις?)) και ο Πλάτωνας απάντησε ((Και εκεί,
Διογένη, μα τους Θεούς, τις περισσότερες φορές προτιμούσα τις ελιές
και τα παρόμοια)). ((Τότε λοιπόν γιατί έπρεπε πας στις Συρακούσες? Μήπως
τότε στην Αττική δεν υπήρχαν ελιές?))
\footnote{Δηλαδή, κοροϊδευει τον Πλάτωνα, εννοώντας ((πήγες στην Σικελία για να τα κονομήσεις απο τον Διονύσιο (ή τον Δίων) ))}
}
{Λαέρτιος, 6.25}

\antigr{
Ο Πλάτωνας τον είδε να πλένει λάχανα και του είπε ((Αν ήξερες να τιμάς
τον Διονύσιο\footnote{Ο τύραννος των Συρακουσών} δεν θα έπλενες λάχανα τώρα))
και ο Διογένης απάντησε ((Και εσύ αν έπλενες λάχανα δεν θα τιμούσες τον Διονύσιο))
\footnote{Δηλαδή, ((αν έπλενες λάχανα, δεν θα χρειαζόταν να γλύφεις τον Διονύσιο))}}
{Λαέρτιος, 6.58}

Ο Πλάτωνας είχε επισκευτεί δύο φορές τις Συρακούσες.
Την πρώτη φορά ο Πλατωνικός φιλόσοφος Δίων ως κηδεμόνας του ανήλικου
τύραννου, τον είχε καλέσει και είχε σκοπό να εφαρμόσει τις ιδέες του Πλάτωνα για την 
((ιδανική πολιτεία)). Ο Δίων εξελήχτηκε σε τύραννο. Τελικά, όμως, ο Διονύσιος τον
νίκησε με στρατό και ανέλαβε την εξουσία. Την δεύτερη φορά ή ήταν ήδη εκεί όταν ανέβηκε
ο Διονύσιος ή τον κάλεσε ο Διονύσιος... \newline
Κάπως έτσι θυμάμε την ιστορία... Αλλά μην με εμπιστεύεσται όπως να μην εμπιστεύεσται
το 3ο βιβλίο του Λαέρτιου ο οποίος αναφέρει ότι
ο Πλάτωνας έκανε τρία ταξίδια στις Συρακούσες, στο ένα κυνδίνεψε και πωλήθηκε ως
σκλάβος από τον Διονύσιο (πατέρα), ενώ στο δεύτερο κυνδίνεψε από τον Διονύσιο τον
νεότερο. Το μόνο σίγουρο είναι οι σχέσεις του Πλάτωνα με τον Δίωνα.
\\
(Πρέπει να βρω και να συμπληρώσω την ακριβή εμπλοκή του Πλάτωνα στο θέμα) \newline
\\

\antigr{
Κάποια στιγμή συναντησε τον Πλάτωνα στο δρόμο και επειδή έτρωγε
ισχάδας (σύκα?) του πρόσφερε ((>'εξεστ'ι σοι μετασχε\~ιν)). Ο Πλάτωνας
πήρε και έφαγε αλλά τότε ο Διογένης του είπε ((μετασχε\~ιν ε>'ιπον, ο>υ καταφαγε\~ιν))
}
{Λαέρτιος, 6.25}

\antigr{
Κάποτε ζήτησε από τον Πλάτωνα κρασί και σύκα, εκείνος
του έστειλε ένα δοχείο γεμάτο, γι αυτό του είπε ((Αν σε ρωτούσαν
πόσο κάνει κάνει δύο και δύο θα απαντούσες είκοσι? Ούτε
ότι σου ζητάνε δίνεις, ούτε τα ερωτόμενα απαντάς σωστά.))
}
{Λαέρτιος, 6.26}

\subsection{Στον Αλέξανδρο}
\antigr{
Ο στωικός Διονύσιος λέει πως αιχμαλωτίστηκε στη μάχη της Χαιρώνιας
και οδηγήθηκε μπροστά στον Φίλιππο. Όταν ρωτήθηκε ποιός είναι,
απάντησε ((κατάσκοπος της απληστίας σου)). Τα λόγια του προκάλεσαν θαυμασμό 
και αφέθηκε ελεύθερος}
{Λαέρτιος, 6.43}

\antigr{Λένε πως ο Αλέξανδρος είχε πει πως αν δεν ήταν ο Αλέξανδρος, θα ήθελε να είναι ο Διογένης}
{Λαέρτιος, 6.32}

\antigr{
Καθώς λιαζόταν στο Κράνειο\footnote{στην Κόρινθο} στάθηκε μπροστά του ο Αλέξανδρος και του είπε
((α>'ιτησ'ον με >`ο θ'ελεις)), και απάντησε ((>αποσκ'οτησ'ον μου)) δηλαδή ((μην μου κρύβεις τον ήλιο)).
}
{Λαέρτιος, 6.38}

Ο Πλούταρχος (επίσης) αναφέρει ότι όταν ο Αλέξανδρος, ήταν στην Κόρινθο,
λαμβάνοντας συγχαρητήρια όλων των ειδών για την επερχόμενη εκστρατία στην Περσία,
έψαξε για τον Διογένη για του οποίου τον χαρακτήρα είχε ακουστά.
Περίεργος, λοιπόν, να ακούσει την άποψη ενός που διέθετε μια τέτοια υπεροπτική ανεξαρτησία του πνεύματος,
Ο Αλέξανδρος τον αναζήτησε και τον βρήκε να κάθετε κοντά στο πιθάρι του στον ήλιο.

((Είμαι ο Αλέξανδρος ο μέγας)) είπε το ο μονάρχης.\\
((Και εγώ είμαι ο Διογένης ο κυνικός)) απάντησε ο φιλόσοφος.\\
Ο Αλέξανδρος έπειτα ζήτησε να του κάνει όποια χάρη μπορούσε.\\
((μην μου κρύβεις τον ήλιο)) είπε τόσο κυνικά ο κυνικός!\\
Ο Αλέξανδρος, που εντυπωσιάστηκε με την απάντηση, είπε στους φίλους του,
που γελοιοποιούσαν την ιδιότροπη ιδιομορφία του φιλοσόφου,
((Εάν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν ο Διογένης)).

Αυτή η ιστορία δεν είναι σωστή, τουλάχιστον έτσι όπως αναφέρετε, παρότι υπάρχουν πολλές αναφορές
σ' αυτή. π.χ. Υποτίθεται ότι ο Διογένης ζει στο πιθάρι του στην Κόρινθο, ενώ ξέρουμε ότι ζούσε
στο σπίτι του Ξενιάδη, εκτός από αυτό, το πιθάρι το είχε στην Αθήνα... Ο Αλέξανδρος, επίσης, ήταν
"μικρός" τότε για να τον αποκαλούν "μέγα", και όταν έγινε "μέγας" (μετά την κατάληψη της Περσίας),
δεν γύρισε ποτέ πίσω στην Ελλάδα.

Είναι πάντως πιθανό ότι ο Διογένης τον δέχτηκε στην Κόρινθο όταν αυτός είχε
πάει στην γενική συνάθροιση των Ελλήνων.
Η αγένεια και η περιφρόνηση που λογικά θα τον υποδέχτηκε ο Διογένης,
είναι πιθανό ότι είναι η αφορμή για αυτή την ιστορία.

Ο φιλόσοφος σ' αυτή τη εποχή πρέπει να ήταν περίπου εβδομήντα χρονών.

\antigr{Κάποτε που ο Αλέξανδρος έστειλε επιστολή με κάποιον ονόματι Άθλιο, στο 
Αντίπατρο στην Αθήνα, ο Διογένης που ήταν παρών είπε ((>'αθλιος παρ'  >αθλ'ιου δι' >αθλ'ιου πρ`ος >'αθλιον)),
δηλαδή ((Άθλιος από άθλιο, διά μέσου άθλίου προς άθλιο)).}
{Λαέρτιος, 6.44}

\antigr{Όταν ο Πέρδικκας τον απείλησε πως αν δε πάει θα τον σκοτώσει, είπε
((Δεν πειράζει, το ίδιο θα έκανε και μια αράχνη)), εκείνο που θα θεωρούσε απειλή θα ήταν
αν ((ακόμη και χωρίς εμένα θα μπορούσες να ζήσεις ευτυχισμένα)).
}
{Λαέρτιος, 6.44}

\antigr{
Κάποτε στάθηκε μπροστά του ο Αλέξανδρος, και του είπε
((Είμαι ο Αλέξανδρος, ο μέγας βασιλιάς)) και αυτός απάντησε ((Και εγώ είμαι
ο Διογένης ο κύνας))}
{Λαέρτιος, 6.60}

\antigr{
Στον Αλέξανδρο που στάθηκε μπροστά του και του είπε ((δεν με φοβάσαι?))
είπε ((τι είσαι? καλος ή κακός?)). ((Καλός)) απάντησε ο Αλέξανδρος,
και ο Διογένης του είπε ((Ποίος φοβάται το καλό?)).}
{Λαέρτιος, 6.68}

\subsection{Στούς συμπολίτες του}
\antigr{
Σε ένα πολυτελές σπίτι του απαγόρευσαν να φτύσει,
αυτός επειδή έβηξε (>εχρ'εμψατο) και χρειάστηκε να φτύσει,
έφτυσε το πρόσωπο του αυτού που του απαγόρευσε να φτύσει
λέγοντας πως δεν βρήκε χειρότερο μέρος.
}
{Λαέρτιος, 6.32}

\antigr{
Σε ένα συμπόσιο νέων, μπήκε αξύριστος, όπως λέει ο Μητροκλ\~ης στις Χρε'ιαις,
και τον χτύπησαν. Ο Διογένης έγραψε τα ονόματα αυτών που τον χτύπησαν, και
κυκλοφορούσε με τον κατάλογο κρεμασμένο επάνω του μέχρι που οι νέοι αυτοί 
κατηγορήθηκαν και τιμωρήθηκαν για υβριστική συμπεριφορά
}
{Λαέρτιος, 6.33}

\antigr{
Στον Ξενιάδη που τον αγόρασε είπε ((Κοίτα να κάνεις ότι σου λέω)), και όταν
εκείνος του απάντησε ((Πάνω πηγαίνουν τα νερά των ποταμών)) ο Διογένης
απάντησε ((Αν ήσουν άρρωστος και αγόραζες γιατρό δεν θα υπάκουες αλλά θα του έλεγες το ίδιο?))
}
{Λαέρτιος, 6.36}

\antigr{Κάποιος τον κάλεσε σε δείπνο αλλά του είπε ότι δεν θα πάει γιατί
την τελευταία φορά δεν του είπε ((ευχαριστώ))}
{Λαέρτιος, 6.34}

\antigr{Συνάντησε τον ρήτορα Δημοσθένη την ώρα που έτρωγε σε ένα πανδοχείο. Εκείνος προσπάθησε
να του κρυφτεί στο βάθος
\footnote{Ξέροντας την γνώμη του Διογένη για τους ρήτορες, καθώς και την θρασύτητα του,
δεν είναι καθόλου περίεργη η συμπεριφορά του Δημοσθένη...}
του είπε ((Όσο πας, μπαίνεις βαθύτερα))\footnote{Το ακριβές νόημα δεν μπορώ να το βγάλω αυτή τη στιγμή}}
{Λαέρτιος, 6.34}

\antigr{Σε κάποιο δείπνο κάποιοι του έριχναν κόκαλα σαν σε σκύλο, τότε εκείνος σηκώθηκε και τους
κατούρησε σαν σκύλος}
{Λαέρτιος, 6.46}

\antigr{Έναν μεγαλόσωμο κιθαρωδό που όλοι κατηγορούσαν αυτός τον επαινούσε.
Όταν ρωτήθηκε γιατί είπε ((Επειδή, παρά το μέγεθος του, παίζει κιθάρα και δεν ληστεύει))}
{Λαέρτιος, 6.47}

\antigr{Κάποτε ζητιάνευε από ένα άγαλμα, όταν ρωτήθηκε γιατί, απάντησε ((Μελετώ την αποτυχία))}
{Λαέρτιος, 6.49}

Η μετάφραση του 'Κάκτου' αναφέρει για το ίδιο περιστατικό ότι ((ζήτησε ένα αδριάντα)) αντί ((ζητιάνευε από ένα άγαλμα)).

\antigr{Όταν ρωτήθηκε γιατί οι άνθρωποι ελεούν τους ζητιάνους αλλά όχι τους
φιλόσοφους, είπε ((γιατί κουτσοί και τυφλοί υπάρχει περίπτωση να γίνουν, φιλόσοφοι όμως αποκλείεται)).}
{Λαέρτιος, 6.56}

\antigr{Όταν ο Κρατερός\footnote{Ένας πλούσιος Αθηναίος} του ζήτησε να τον επισκεφτεί απάντησε 
((Προτιμώ να γλείφω αλάτι\footnote{Υποθέτω ότι εννωεί παστά ψάρια γιατί ήταν η φθηνότερη τροφή}
στην Αθήνα παρά να απολαμβάνω τα πολυτελή τραπέζια του Κρατερού))}
{Λαέρτιος, 6.57}

\antigr{Παρουσιάστηκε σε μια ομιλία του ρήτορα Αναξιμένη κρατώντας ένα παστό ψάρι και
απέσπασε την προσοχή των ακροατών, ο ρήτορας αγανάκτησε και ο Διογένης είπε
((Ένα τιποτένιο ψάρι διέλυσε την ομιλία του Αναξιμένη))}
{Λαέρτιος, 6.57}

\antigr{Όταν τον κατηγόρησαν ότι τα πίνει στο καπηλειό, απάντησε ((και στο κουρείο, κουρεύομαι))}
{Λαέρτιος, 6.66}

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Οι Μαθητές Του}

\section{Κράτης}

Ο Κράτης καταγόταν από την Θήβα και ήταν μαθητής του Διογένη.
Είναι ο ποίο σημαντικός μαθητής του. Ο Κράτης επίσης
ήταν και ο δάσκαλος του Ζήνων του Κιτιεύς του ((πατέρα)) της σχολής των στοϊκών. 
Η σχολή αυτή ήταν η σημαντικότερη από όλες τις άλλες της αρχαιότητας.


Ήταν πλούσιος αλλά πούλησε όλη την περιουσία του και συγκέντρωσε
διακόσια τάλαντα (σοβαρό ποσό), τα οποία τα ξόδεψε για τους
συμπολίτες του.


Παντρεύτηκε την πανέξυπνη Ιππαρχία, η οποία είχε γοητευτεί απο τις διαλεξεις του
και παράτησε την πλούσια και ((ευγενική)) οικογένια της για να ζήσει ασκητικά με τον (φτωχό πλέον) Κράτη.

\antigr{
Όσα έμαθα, μελέτησα και διδάχτηκα από τις Μούσες, αυτά έχω. 
Ο πλούτος και τα υλικά αγαθά γίνονται καπνός
}
{Λαέρτιος, 6.86}

\antigr{
Από την φιλοσοφία λέει ότι κέρδισε:\\
((Ένα δοχείο λούπινα (φασόλια?) και το να μην νοιάζομαι για τίποτα))
}
{Λαέρτιος, 6.86}

\antigr{
Τον έρωτα τον σταματά η πείνα, ειδεμή, ο χρόνος.
Αν δεν ισχύει τίποτα από αυτά, τότε η θηλιά
}
{Λαέρτιος, 6.87}

\antigr{
Ο Δημήτριος ο Μάγνης αναφέρει ότι είχε εμπιστευτεί τα χρήματά του
σε κάποιον τραπεζίτη με τη συμφωνία, αν τα παιδιά του γίνουν
συνηθησμένοι άνθρωποι, να τους τα δώσει, αν γίνουν φιλόσοφοι
να τα μοιράσει στον λαό, γιατί αν ασχολούνταν με τη φιλοσοφία
δεν θα χρειάζονταν τίποτε
}
{Λαέρτιος, 6.88}

\antigr{Έβριζε επίτηδες τις πόρνες εξασκούμενος στο να μπορεί να αντιμετωπίσει βρισιές}
{Λαέρτιος, 6.90}

\antigr{... Επειδή (ο Μενέδημος απο την Ερέτρια) ήταν ευπαρουσίαστος και είχε σχέσεις με τον Ασκληπιάδη τον Φλάσιο, 
ο Κράτης έπιασε τους μηρούς του και είπε ((Μέσα είναι ο Ασκληπιάδης))}
{Λαέρτιος, 6.91}

\antigr{Έλέγε ότι πρέπει να σπουδάζουμε φιλοσοφία, ώς την στιγμή που θα βλέπουμε τους στρατηγούς ως οδηγούς γαϊδάρων}
{Λαέρτιος, 6.92}

\antigr{
Όταν ο Αλέξανδρος τον ρώτησε αν θέλει να ανοικοδομηθεί η πατρίδα του\footnote{Ο Αλέξανδρος είχε καταστρέψει την Θήβα}
είπε ((Για ποιό λόγο? Ίσως κάποιος άλλος Αλέξανδρος την ξαναερειπωσει))}
{Λαέρτιος, 6.93}

\antigr{
Έλεγε πως πατρίδα του είναι η ασημότητα και η φτώχια, που δεν προσβάλλονται από καμμιά συγκυρία,
και είναι πολίτης του Διογένη ο οποίος ποτέ δεν σκέφτεται να κάνει κακό εξαιτείας φθόνου}
{Λαέρτιος, 6.93}


Ένα άλλο κωμικό γεγονός, είναι με τον Μητροκλή που ήταν αδερφός της Ιππαρχίας. 
Στην αρχή αυτός ήταν μαθητής του Θεόφραστου του περιπατητικού (αργότερα έγινε και αυτός κυνικός)
καί τόσο είχε ((διαφθαρεί)) ώστε κάποτε στη διάρκεια μιας ομιλίας έκλασε και κλειστικε στο σπίτι
του παρακαλώντας να πεθάνει!!! \rq{Λαέρτιος, 6.94} Παρακαλεσαν, λοιπόν, τον Κράτη να τον συνεφέρει.
Αυτός πήγε σπίτι του, έχοντας φάει πρώτα λούπινα (φασόλια?), και αφού προσπάθησε με τα λόγια και 
δεν τα κατάφερε για αρκετή ώρα, έκλασε και αυτός δημοσίως... Από τότε ο Μητροκλής έγινε μαθητής του.

%%% IPPARXIA
\section{Ιππαρχία}

\antigr{
Η Ιππαρχία ερωτεύτηκε τα λόγια και τις πράξεις του Κράτη και δεν ενδιαφερόταν για κανένα άλλο μνηστήρα 
πλούσιο ή μη, ((ευγενή)) ή όχι, όμορφο ή όχι.
Απειλούσε τους γονείς της ότι θα αυτοκτονήσει αν δεν πάρει τον Κράτη.
Παρακάλεσαν οι γονείς της τον Κράτη να την μεταπείσει και αυτός έκανε τα πάντα
και επειδή δεν τα κατάφερε, πήρε όσα πράγματα είχε, τα έβαλε μπροστά της και
είπε ((Αυτός είναι ο γαμπρός και αυτή η περιουσία του. Σκέψου και πράξε. Για να
ζήσεις μαζί μου πρέπει να προσαρμοστείς σ' αυτή την ζωή))\\
\\ 
Η κοπέλα έκανε την επιλογή της, φόρεσε τα ίδια ρούχα με τον άντρα της, και τον ακολουθούσε 
σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις και δείπνα...}
{Λαέρτιος, 6.97}

\antigr{
Αναφέρεται και ένα βιβλίο του Κράτη με τίτλο ((Επιστολές)), όπου
διατυπώνει εξαίρετες φιλοσοφικές απόψεις και εκφράζεται με τρόπο ανάλογο του Πλάτωνα.
Είχε γράψει τραγωδίες μεγαλοπρεπού φιλοσοφικού χαρακτήρα...}
{Λαέρτιος, 6.98}

\antigr{
... ((Άν έκανε κάτι ο Θεόδωρος και δεν θεωρούνταν αδικία, 
δεν θα θεωρούνταν αν το έκανε και η Ιππαρχία. 
Ο Θεόδωρος, χτυπώντας τον εαυτό του δεν διαπράττει αδίκημα, άρα
ούτε και η Ιππαρχία θα διαπράξει αν χτυπήσει τον Θεόδωρο))...
}
{Λαέρτιος, 6.97}

%%% MONIMOS
\section{Μόνιμος}
Ο Μόνιμος ήταν δούλος ενός Κορίνθιου τραπεζίτη που ο Ξενιάδης του
μετέφερε τον ενθουσιασμό του για τον Διογένη.

Άρχισε να παριστάνει τον τρελό στον κύριο του (π.χ. να πετά χρήματα), μέχρι
που τον έδιωξε.

Από τότε παρακολουθούσε τις διαλέξεις του Διογένη και μερικές φορές και του Κράτη
\footnote{((Βλέποντας τον ο κύριος του, σιγουρευόταν όλο και περισσότερο ότι είναι τρελός)) αναφέρει ο Λαέρτιος}
.

\antigr{
Έγινε άνδρας σπουδαίος, ώστε ο κωμικός Μένανδρος τον αναφέρει λέγοντας, στο δράμα του ((Ιπποκόμος)) τα εξής:\\
Ύπαρχε, Φίλων, κάποιος Μόνιμος,\\
άνθρωπος σοφός, όχι όμως πολύ γνωστός.\\
Αυτός που είχε σακούλι?\\
Τρία σακούλια, όμως, μα τον Δία\\
δεν είπε τίποτα παρόμοιο με το ((γνώθι σ' αυτόν))\\
ούτε με όσα ανάλογα θρυλούνται.\\
Είπε μόνο πως είναι κούφια λόγια\\
οι υποθέσεις που κάνουν οι άνθρωποι
}
{Λαέρτιος, 6.83}

\antigr{
Ήταν άνθρωπος βαρύς που περιφρονούσε την δόξα, και ενδιαφερόταν μόνο για την αλήθεια.\\
Έγραψε κωμωδίες με συγκαλυμμένη σοβαρότητα...
}
{Λαέρτιος, 6.83}

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
\chapter{Βιβλιογραφία}

((Διογένης Λαέρτιος - Άπαντα)) \\ Eκδόσεις Κάκτος, κωδικοί 303 έως καί 306 \\ Μετάφραση και αρχαίο κείμενο με σχόλια. \\

Διογένης Λαέρτιος, ((Β'ιοι κα`ι γν\~ωμαι τ\~ων >εν φιλοσοφ'ια| ε>υδοκιμισ'αντων)), Βίβλος Στ' \\
Αρχαίο κείμενο με σχόλια \lat{http://genesis.ee.auth.gr/agper/dl/dl06.html} \\

Διογένης Λαέρτιος, ((Β'ιοι κα`ι γν\~ωμαι τ\~ων >εν φιλοσοφ'ια| ε>υδοκιμισ'αντων)), Βίβλος Στ' \\
Αρκετές εκδόσεις, (Μία Αγγλική και δύο Αμερικάνικες - μετάφραση με σχόλια (internet) ) \\

Πλούταρχος \\
Αποσπάσματα από internet \\

Παυσανίας ... \\
Περιέχει μιά και μόνο φράση για τον Διογένη \\
\lat{http://www.perseus.tufts.edu} \\

Διάφορα αποσπάσματα από internet, \\
αμφιβόλου γνησιότητας και ποιότητας μετάφρασης \\

\end{document}